zeszyt do wszystkiego

Spadło.
głuchy i miękki odgłos pacnięcia poniósł się
po dolinie w której żył sam - samotności nieświadomy
obecności nie zaznawszy.
Schyłek jesieni nadszedł jak co roku i liście brunatne zaścieliły mokrą ziemię
spochmurniało niebo - deszcz kapał
leniwie drążąc głaz.
Spadło.
nie łechtało podniebienia i nie kusiło krągłościami
niechciane i zapomniane bo - zakazane
tonem nie znoszącym sprzeciwu.
Nie było dłoni niecierpliwej i ust spragnionych
język ciekawski był zapomnianym marzeniem - niewymarzonym
nieporządkiem śniącym sto początków.

Cicha monotonia nie doczekała się grzesznej zbrodni przeciw ludzkości
zbrodni płodnej w życie.